اونکه همیشه یادته خود منم

اونکه همیشه تنهات نمیذاره خود منم

اونکه همیشه با تو بوده خود منم

اونکه همیشه جای خالیت دیوونش کرده خود منم

تا ... دیمدمش این شعر به ذهنم آمد و به خودش «…» تقدیم می کنم

ای نوش کرده نیش را بی خویش کن با خویش را

با خویش کن بی خویش را چیزی بده درویش را

تشریف ده عشاق را پر نور کن آفاق را

بر زهز زن تریاق را چیزی بده دروش را

مولانا، دیوان شمس

می دونم وقتی که بارون تو شب می باره بیداری!

بازم قمیشی گوش میدی، هنوز بارونو دوست داری!

یغما گلرویی

تو بارون رسیدی، با چشمای خیست

با دستای گرم ستاره نویست

تو بارون رسیدی، ترانه رها شد

شب کهنه کوچید، جهان مال ما شد

من از تو شکفتم، من از تو رسیدم

یه دنیای تازه، تو چشم تو دیدم

یه فانوس مرده تو برق چشامه

بدون تو حسرت، همیشه باهامه

یغما گلرویی